ΠΕΤΡΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΒΟΝΔΙΟΛΗΣ ο Κερκυραίος – Ευρωπαίος γιατρός

Κερκυραίος ή σταυροφόρος, κοινωνού του εκλεκτορικού των σοφών συνεδρίου, μέλους της εν Ιταλία βασιλικής εταιρείας, και διάφορων άλλων ενδόξων εταιρειών, ιατροφιλοσόφου καθηγητού της εις Μπολόνια και Πατάβιο ’Ακαδημίας και πατρός πλείων κλασσικών συγγραμμάτων

 12 Δεκεμβρίου 1812·

Καλύτερη εισαγωγή στο έργο του Βονδιόλη είναι αυτή που δίνει στο ΕΛΟΓΙΟ ο Μάριος Πιέρης την  1η Φεβρουαρίου. 1810:

Ενώ όλη η Ευρώπη είναι εφοδιασμένη, πράγματι αφθονεί, με πανεπιστήμια, λύκεια, ακαδημίες, εν ολίγοις με χώρους κάθε είδους, που έχουν σκοπό να διαδώσουν το δόγμα παντού. ενώ δεν υπάρχει ίσως κάστρο στο κόσμο που να μην υπερηφανεύεται για κάποιο δημόσιο ίδρυμα για τον θεσμό της νεολαίας, και δεν υπάρχει κανείς, έστω κι αν το θέλει, που δεν μπορεί να συγκεντρώσει με πολύ μικρό κόστος ολόκληρο τον θησαυρό της ανθρώπινης γνώσης. υπάρχουν εδώ κι εκεί από εκείνες τις δύστυχες χώρες, ξεχασμένες από τις κυβερνήσεις ή από την Τύχη, που στη σκοτεινή νύχτα του Μεσαίωνα ακόμα τυλιγμένοι και καταπιεσμένοι φαίνεται να λένε ψέματα. Τέτοια, όχι από κάποιο δικό της κακό, αλλά από την κακοήθεια των πολιτικών επιρροών, ήταν η πατρίδα μου η Κέρκυρα πριν από λίγο καιρό, όπου δεν έμεινε παρά μια στείρα ανάμνηση των αρχαίων αρετών της. Σε μια χώρα, λοιπόν, που δεν πρόσφερε ούτε πανεπιστήμια, ούτε λύκεια, ούτε κολέγια, ούτε (φαίνεται απίστευτο, αλλά είναι δυστυχώς αλήθεια!) ένα Κανονικό Σχολείο, σε μια χώρα χωρισμένη σε μια μεγάλη έκταση θάλασσας και γης από όλες τις λατρείες του κόσμου, σε μια χώρα περιτριγυρισμένη από βάρβαρους γείτονες, που δεν είχε βιβλιοπώλη, ούτε τυπογραφείο, έπνιξε τη μίζερη νεολαία στην αδράνεια. -

Θα πρέπει να αντιμετωπιστούν. Σε όποιον λοιπόν αναλογιστεί τέτοιες περιστάσεις, πρέπει να είναι μεγάλο να απορεί κανείς που, έχοντας ξεπεράσει αυτές τις σχεδόν ανυπέρβλητες δυσκολίες, κατάφερε να κάνει κάποια πρόοδο στην καριέρα των γραμμάτων. Τι να πούμε λοιπόν για αυτόν που μπόρεσε να αποκτήσει σπουδαίο όνομα σε τέτοιες καριέρες, όπως σίγουρα απέκτησε ο Πιέτρο Αντόνιο Βονδιόλη;

 Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1765, γιος του Τζάκομο Βονδιόλη και της Κιάρα Μαρσίλι. Ήταν ένας τρυφερός νέος που καμιά φορά τον έχανε η οικογένειά του για μια ολόκληρη μέρα, αναζητώντας τον εδώ κι εκεί όχι χωρίς άγχος, και στο μεταξύ ήταν σκυμμένος στα βάθη της βιβλιοθήκης ενός μοναστηριού, που ήταν ένα καλό μίλι μακριά από την πόλη. Εφαρμόζεται στη μελέτη των Ανθρωπιστικών Επιστημών. Τα γράμματα υπό την πειθαρχία, σε ένα Μοναστήρι της Κέρκυρας, του Λουίτζι ντε Ρόσι, του μοναδικού που έδωσε κάποια ηχητικά μαθήματα λογικής και ρητορικής, δεν άργησαν να αποδείξουν το ταλέντο του και την ικανότητά του στην ιταλική ποίηση. Σύντομα σε ηλικία 12 ετών  σύναψε φιλία με μερικούς νέους από το χώρο, φοιτητές των ίδιων σπουδών, οι οποίοι, έχοντας νοικιάσει ένα δωμάτιο, έφτασαν να σχηματίσουν σχεδόν μια Ακαδημία, στην οποία ο Βονδιόλη είχε την πρώτη θέση. Ακαδημία, που έγινε αρκετά γνωστή στην πόλη, κυρίως για αποκριάτικες μασκαράδες, στις οποίες δηλαδή που πρέπει να ήταν αρκετά περίεργο για νέους τόσο τρυφερής ηλικίας και ελληνικής εθνικότητας, απήγγειλαν ανέκδοτα και στίχους σύμφωνα με το έθιμο της Τοσκάνης.

Τότε άρχισε να σκέφτεται, στην Κέρκυρα, να εγκαταλείψει τη λογοτεχνία για τις επιστήμες. Περὶ τον δέκατον πέμπτον έτος ὁ νέος γνώρισε, ότι το πρώτον χρέος του ανθρώπου ήτο να αφιερωθεί εις τούτον μόνον τον σκοπό, δηλ την ευδαιμονία των ομοίων του, και ότι ἡ ποιητική, αγκαλά ωφέλιμα εις τον ανθρώπινο βίο, δεν ήταν όμως το δυσκολότερο χρέος τον αληθούς φιλοσόφου και σύμφωνο με τον σκοπό του. Τέλος πάντων ἡ πατρὶδα ζητεί με περισσότερες από τις ωφέλειες, τας οποίας υπόσχετε ἡ ποιητική. Με τοιούτους καλούς στοχασμούς παρουσιάζεται,  με την άδεια των γονιών του, στη Βενετία. Πέρασε από αυτή τη μαγευτική μητρόπολη και κατευθύνθηκε αμέσως στην Πάντοβα, όπου, έχοντας πάρει θέση στο Ελληνικό Κολλέγιο, εγκαταστάθηκε, όχι επειδή σκέφτηκε να κάνει τις σπουδές του σ’ αυτό αλλά επειδή το Σχολείο αυτό, που ιδρύθηκε από έναν ευσεβή άνθρωπο, του πρόσφερε γεύματα και διαμονή χωρίς έξοδα, και έτσι να κρατήσει λίγη από την όχι πολύ μεγάλη περιουσία του. Οι Φυσικές και Ιατρικές Επιστήμες ήταν ο στόχος του. Γι' αυτά είχε αμέσως εγγραφή στον κατάλογο των φοιτητών εκείνου του περίφημου Πανεπιστημίου στη Πάντοβα.

 

  Έτσι άρχισε το ηδονικό, ἀλλ ̓ επίπονο στάδιο της ιατρικής και φιλοσοφίας. Με  την σωφροσύνη και εγκράτεια ζει, ώστε με το χρόνο απέκτησε όλη την εύνοια και υπόληψη των πεπαιδευμένων ανδρών και διδασκάλων. Μετά ένα χρόνο εκρίθη  άξιος των μαθητών εις την ακαδημία των επιστημών της ιδίας πόλεως· και θέλοντας να δώσει σημεία της ευγνωμοσύνης του ανέγνωσε ιταλιστί τρεις κατά συνέχεια διέτριβες τα έτη 1787, 1788, 1789. Η πρώτη αφορούσε για κάποιες νόσους ,την παρατεταμένη εντριβή του δέρματος, για θεραπευτικούς σκοπούς,   και της ωφέλειας αυτής εις διαφόρους εργασίες του ανθρωπίνου σώματος. Η δευτέρα  του ηλεκτρισμού, του γινομένου από αυτή τη εντριβή και ἡ τρίτη για τον ύπνο, φαινόμενο άξιον περιεργείας, και δια το οποίο εις μάτην μέχρι τούδε ξαγρύπνησαν οι πρώτοι φυσικοὶ της Ευρώπης. O Πέτρος Βονδιόλης, ως καθηγητής του Πανεπιστημίου της Πάδοβας ήταν ο πρώτος στην Ευρώπη που μελέτησε και εφάρμοσε την τέχνη του μασάζ και των εντριβών, ως μέσο παραγωγής ηλεκτρισμού, πάντα με την προοπτική χρήσης τους για θεραπευτικούς σκοπούς. Το 1789 εικοστό τέταρτο έτος της ηλικίας του, έλαβε μετ’ επαίνων πολλών τον ένδοξο στέφανο της ιατρικής·

Εργασίες του Πέτρου Βονδιόλη :

 

Κλήθηκε από τη Βενετία να ασκήσει την ιατρική, όπου είχε αποκτήσει τέτοια φήμη που η ίδια η πόλη, θεωρώντας τον άξιο, τον έστειλε στη Μοντόνα (πόλη της Ίστριας) για να σώσει έναν πληθυσμό που επλήγη από μεταδοτικό και θανατηφόρο πυρετό. Ο Βονδιόλης  , που πάντα περιφρονούσε τον κίνδυνο για το κοινό καλό, δεν απέφυγε τις άθλιες καταστάσεις της ασθένειας, αλλά η θεϊκή πρόνοια τον διατηρούσε, ο οποίος, έχοντας απομακρυνθεί από το λοιμό έσωσε ένα πλήθος πολύ θλιμμένων ανθρώπων. Όταν γύρισε στη Βενετία, ανακάλυψε ότι οι συνάδελφοί του τον κοιτούσαν με ζηλιάρα μάτια. αποφάσισε λοιπόν να αποστασιοποιηθεί από το μίσος και την επίθεση. Είχε την τυχερή ευκαιρία να πάει στην Κωνσταντινούπολη ως αρχίατρος στον πρεσβευτή της βενετικής αριστοκρατίας. Δεν άργησε να αποφασίσει να το κάνει, ελπίζοντας έτσι να διασχίσει και την πατρίδα του και να αγκαλιάσει τους αγαπημένους του γονείς, που ήταν το κέντρο, θα λέγαμε, των πενήντα χρόνων ονείρων του. Η παραμονή του στη μητρόπολη αυτή του απέφερε μεγάλες τιμές και πολλά οφέλη. γνώρισε ξένους πρεσβευτές και σε όλες τους τις ασθένειες ήταν ο πρώτος που ζητήθηκε η γνώμη του . Υπέφερε από τις διάφορες ασθένειες που συνάντησε και το αίσιο τέλος του σκόρπισε τη φήμη του σε όλη αυτή την τεράστια πόλη.

Παρά την τόσο χαρούμενη απόφαση, ο Βονδιόλης  δεν ξέχασε ποτέ το καθήκον του απέναντι στη χώρα του και πάντα σκεφτόταν πώς θα μπορούσε να τη βοηθήσει και πώς θα μπορούσε να συνεισφέρει με τον δικό του τρόπο στην αναγέννησή της. Πράγματι, εκείνη την εποχή, όταν οι Γάλλοι έφτασαν στα Επτάνησα, ο πατριώτης Βονδιόλης  εγκατέλειψε και τη δόξα και τα πλούτη που θα μπορούσε να του αποκομίσει η διατριβή του μεταξύ των ισχυρών της Κωνσταντινούπολης. και επέστρεψε στην Κέρκυρα του για να επισπεύσει την ευτυχία των συμπατριωτών του και να εμπνεύσει τη νεολαία στην ηλικία της μάθησης .Και μόλις έφτασε , άρχισε να συλλαμβάνει τις πιο ευεργετικές και ένδοξες σκέψεις για αυτό το πιο απαραίτητο θέμα. Τότε οι Γαλλοι κατείχαν τα Νησιά του Ιονίου. Υπέρμετρος ο ενθουσιασμός και οι αντιδράσεις που ακολούθησαν εκ μέρους των Επτανησίων αμέσως μετά την άφιξη των γαλλικών στρατευμάτων με την έντονη επιθυμία την προσάρτησή τους στη Γαλλία, Ο αρχικός ενθουσιασμός των κατοίκων μετατράπηκε ωστόσο πολύ γρήγορα σε έντονη δυσφορία . Κύρια αιτία αυτής της μεταστροφής ήταν η νέα οικονομική αφαίμαξη, πολύ μεγαλύτερη από εκείνη των Ενετών. Οι Επτανήσιοι, προ αυτής της νέας κατάστασης, εκτός από τις ανεπίσημες αλλά γενικευμένες δημόσιες εκφράσεις δυσφορίας των άρχισαν να συγκροτούν πολιτικούς συλλόγους για τη διάδοση νέων ιδεών ενάντια στην όποια προοπτική παραμονής των Γάλλων στα Επτάνησα. Τέτοιοι σύλλογοι δημιουργήθηκαν σχεδόν σε όλα τα νησιά που έφεραν τις ονομασίες "Συνταγματική Λέσχη" ή "Πατριωτική Εταιρεία". Ό Π. A. Βονδιόλης ήταν πρόεδρος της «Πατριωτικής Εταιρείας» πού ιδρύθηκε στην Κέρκυρα το 1797.

 

Αν και πρόθεση των ιδρυτών της Πατριωτικής Εταιρείας ήταν να συμπεριλάβει στους κόλπους της όλες τις τάξεις, σύντομα λόγω της μορφωτικής τους στάθμης, επιβλήθηκαν στοιχεία που προέρχονταν από την αριστοκρατία και τους προηγμένους αστούς (Πρόεδρος έγινε ο γιατρός Π. Α. Βονδιόλης  και μέλη ο πρόεδρος του Προσωρινού Δημαρχείου Σπυρίδων-Γεώργιος (κόμης) Θεοτόκης , ο Π. Ν. Κουαρτάνος, ο Ν. Μπαρμπάτης, ο Ν. Λοβέρδος, ο Ν. Αρλιώτης).

Οι κυριότεροι λόγοι που ακούστηκαν από το βήμα της Πατριωτικής Εταιρείας (των πολιτών Π. Α. Βονδιόλη  : “ Discorso Pronunciato nella prima sessione della Societá Patriotica di Pubblica istruzione di Corfú” , Σ.- Γ. (κόμη) Θεοτόκη: “ Della perfezione della Democrazia“, Π. Ν. Κουαρτάνου: ”Perfezione del democratico governo” , Ν. Μπαρμπάτη « Che la virtue e la base della Democrazia” , Ν. Λοβέρδου “ Il governo d’ un solo , o di pochi distrugge ι diritti uomini , e leva l’ energia nazionale” , και Δ. Αρλιώτη « La generoza nazione francese») τυπώθηκαν αργότερα (1798) στο τυπογραφείο της Κέρκυρας, στο σπάνιο σήμερα φυλλάδιο «Discorsi Pronunciati nella Societá Patriotica di Corcira . Numero Primo . Anno VI (στη σελίδα 3: Libertá - Equaglianza , 19 Brumaire an VI della Ρepubblica Francese, una ed idivisibile».

Όταν οι Ρωσοτούρκοι κατέλαβαν την Κέρκυρα 3 Μαρτίου 1799 αποχώρησαν οι Γάλλοι από το νησί .Ακολούθησαν πολλοί Κερκυραίοι  έτσι και ο Βονδιόλης  έφυγε για το Παρίσι.

Ο Μποντιόλι πήγε στη Μπολόνια ως εκλέκτορας των λόγιων στις 29 Αυγούστου 1808, πάσχοντας από φλεγμονώδη ασθένεια και σε λίγες μέρες ολοκλήρωσε την καριέρα του 16 Σεπτεμβρίου 1808,

Πηγές: ΕΓΚΩΜΙΌΝ Πέτρου ’Αντωνίου Βονδίολι Παρίσι 12 Δεκεμβρίου 1812·

Elogio del Sic. P. A. Bondioli  Μάριου  Πιερη

 

 

 

 

 

Η Οικογένεια Vivante στην Κέρκυρα

Στηριζόμενο σε Άρθρο di Benjamin Arbel

Συγραφέας : Cesare Vivante (1920-2014) e la sua “Memoria dei padri”. Un ricordo e una lettura

09/03/2015

 

4. Πριν μετακομίσουν στη Βενετία στα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα, οι Vivante είχαν ζήσει για περίπου δυόμισι αιώνες στην Κέρκυρα, όπου είχαν εγκατασταθεί μετά την εκδίωξη των Εβραίων από το βασίλειο της Νάπολης και πιο συγκεκριμένα από την Απουλία. Ένα εβραϊκό χειρόγραφο, που σώζεται σήμερα στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισιού, μεταγράφηκε το 1467 από κάποιον Μεναχέμ του Joseph Vivante. Σύμφωνα με γνωμάτευση πραγματογνωμοσύνης που πραγματοποιήθηκε κατόπιν αιτήματος του Συγγραφέα Cesare Vivante, αυτή η μεταγραφή πιθανώς πραγματοποιήθηκε στην Απουλία (στον Τάραντα ή στο Νάρντο). Οι ηγεμόνες της Αραγονίας, που είχαν ήδη εκδιώξει τους Εβραίους από τα ιβηρικά τους βασίλεια, τη Σικελία, τις Βαλεαρίδες νήσους και τη Σαρδηνία, ολοκλήρωσαν αυτή τη διαδικασία στο βασίλειο της Νάπολης μεταξύ 1495 και 1541.

Αλλά ακόμη και στην Απουλία, από όπου αναγκάστηκαν να φύγουν στις αρχές του δέκατου έκτου αιώνα, οι Vivante είχαν φτάσει πιθανότατα ως αποτέλεσμα μιας άλλης απέλασης, εκείνης που είχε διακηρύξει ο βασιλιάς της Γαλλίας στα τέλη του δέκατου τέταρτου αιώνα. Στην πραγματικότητα, η μοίρα της οικογένειας Vivante φαίνεται να απεικονίζει την εικόνα του περιπλανώμενου Εβραίου, παρά τις μακροχρόνιες παραμονές που πέρασαν πολλές γενιές σε καθένα από τα στάδια αυτής της αιωνόβιας περιπλάνησης, παραμονές που δημιούργησαν μια ψευδαίσθηση σταθερότητας και ασφάλειας. Σε κάθε περίπτωση, διάφορες πηγές μαρτυρούν ότι κατά το πρώτο μισό του δέκατου έκτου αιώνα, οι Εβραίοι της Απουλίας βρήκαν άσυλο στην Κέρκυρα (ενετικά από το 1386), και ότι ίδρυσαν επίσης μια συναγωγή στην οποία τελούσαν προσευχές σύμφωνα με την ιουδαιο-απουλιανή παράδοση. Μια συμβολαιογραφική πράξη που ανακαλύφθηκε από τον Cesare Vivante στο αρχείο της Κέρκυρας, που ορίστηκε στα ελληνικά στις 7 Ιουλίου 1542, αναφέρει κάποιον Jehuda Vivante, γιο του David, ο οποίος νοίκιασε ένα εργαστήριο και ένα δωμάτιο κοντά στο μοναστήρι της Santissima Annunziata.

 Άλλα έγγραφα που ανακάλυψε ο Συγγραφέας, χάρη στην επιμονή και την τύχη του, υποδεικνύουν ότι αυτός ο Jehuda ήταν πράγματι ο γενάρχης των διαφόρων κλάδων του Vivante. Από άλλα έγγραφα του δέκατου έκτου αιώνα, που βρέθηκαν επίσης στα αρχεία της Κέρκυρας, μαθαίνουμε ότι μαζί με τον Jehuda υπήρχαν τρία αδέρφια και οι αντίστοιχες οικογένειές τους στο νησί. ένας από αυτούς, ο Maimon, έγινε ο γενάρχης ενός άλλου κλάδου του Vivante, το οποίο μπορεί να ακολουθηθεί μέχρι τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα.

 Οι κανόνες που καθόριζαν τις συνθήκες διαβίωσης των Εβραίων στις βενετικές υπερπόντιες κτήσεις ήταν πολύ διαφορετικοί από εκείνους που υπήρχαν στην ίδια τη Βενετία, όπου ιδρύθηκε το πρώτο γκέτο το 1516, καθώς και στα διάφορα κέντρα της ενετικής ηπειρωτικής χώρας, που υπάγονταν στην κυριαρχία. της Δημοκρατίας στις αρχές του δέκατου πέμπτου αιώνα. Στη Βενετία και στα αστικά κέντρα της ενετικής ηπειρωτικής χώρας η παραμονή τους υπόκειται σε ανανέωση των συμβολαίων τους, κάτω από ολοένα και λιγότερο ευνοϊκούς όρους, και οι οικονομικές δραστηριότητες που τους επιτρεπόταν να ασκούν περιορίζονταν σε ενεχυροδανειστήρια και φάρμακα. Στα εδάφη του κράτους της Βενετίας, η κατάσταση των Εβραίων, κληρονομημένη από προηγούμενα καθεστώτα, ήταν πολύ διαφορετική. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, η εβραϊκή παρουσία ήταν σταθερή, δεν εξαρτιόταν από συμφωνίες επί τέλους για το είδος της συμπεριφοράς. Επιπλέον, οι οικονομικές δραστηριότητες που μπορούσαν να ασκήσουν οι Εβραίοι ήταν πολύ περισσότερες. Κατά συνέπεια, η κοινωνικοοικονομική δομή των εβραϊκών κοινοτήτων της Βενετίας ήταν πολύ πιο περίπλοκη και ποικίλη από αυτή των κοινοτήτων της κεντρικής και βόρειας Ιταλίας. Αυτή η γενική κατάσταση αντανακλάται στην ιστορία των μελών της οικογένειας Vivante μετά την εγκατάστασή τους στην Κέρκυρα, αν και η κύρια εστίαση του βιβλίου είναι στους οικογενειακούς κλάδους που πέτυχαν υψηλά επίπεδα οικονομικής ευημερίας.

5. Το βιβλίο περιέχει μια σειρά από «μικρο-ιστορίες» διαφόρων μελών της οικογένειας Vivante σε διάφορα στάδια της μακράς ιστορίας της. Τα γεγονότα που συνδέονται με τη φιγούρα του Moisè Vivante, γιου του Jehuda, του οποίου οι δραστηριότητες τεκμηριώνονται μεταξύ του τέλους του δέκατου έβδομου και των αρχών του δέκατου όγδοου αιώνα, αποτελούν ένα πρώτο παράδειγμα του έργου ανασυγκρότησης που πραγματοποίησε ο Συγγραφέας.

 

Δισέγγονος του πρώτου Κερκυραίου Jehuda, ο Moisè ήταν από τους λίγους Κερκυραίους Εβραίους της εποχής του που κατάφερε να συγκεντρώσει μια σημαντική περιουσία κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Ωστόσο, πίσω από αυτή την επιτυχία φαίνεται ότι κρύβονταν μερικά λιγότερο χαρούμενα γεγονότα. Οι συμβολαιογραφικές πράξεις και οι διαθήκες που ανακάλυψε ο Συγγραφέας στην Κέρκυρα αποκαλύπτουν ότι ο Moisè είχε παντρευτεί τρεις γυναίκες: πράγματι, φαίνεται ότι τουλάχιστον δύο από αυτές ήταν παντρεμένες μαζί του ταυτόχρονα. Βρισκόμαστε λοιπόν αντιμέτωποι με μια σπάνια περίπτωση πολυγαμίας, η οποία, σύμφωνα με τον θρησκευτικό νόμο των Εβραίων (το λεγόμενο Halakha), επιτρεπόταν μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις που εγκρίθηκαν από ραβινικό δικαστήριο, μετά από τουλάχιστον δέκα χρόνια υπογόνιμου γάμου  (Όταν ένα ζευγάρι δεν καταφέρει να συλλάβει μετά από ένα έτος συστηματικών και απροστάτευτων επαφών, θεωρείται υπογόνιμο) με τη πρώτη σύζυγο. Αλλά φαίνεται ότι ακόμη και η διγαμία του Moisè δεν έφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα, δεδομένου ότι πέθανε το 1715 χωρίς άμεσους απογόνους. Σε αυτό το σημείο ξέσπασε μια μακρά διαμάχη στην οποία, αφενός, ενεπλάκησαν οι δύο επιζώντες σύζυγοι - η Chimefti Molco και η Luna de Mordo - που φαίνεται να διατηρούσαν μια φιλική σχέση μεταξύ τους και από την άλλη, οι δύο ανιψιοί του Moisè , παιδιά του αείμνηστου μεγαλύτερου αδελφού του, Maimon.

 

Λίγο καιρό πριν από το θάνατο του Moise, ένας από αυτούς τους ανιψιούς, ο Jehuda, είχε καταθέσει μια μαρτυρία  για μελλοντική αναφορά σε έναν Κερκυραίο συμβολαιογράφο. Στη συνέχεια πέθανε το 1716 αφού υποδουλώθηκε από Οθωμανούς στρατιώτες που πολιορκούσαν την Κέρκυρα εκείνη τη χρονιά. Ήταν λοιπόν ο αδελφός του Jacob που δημοσιοποίησε αυτή τη μαρτυρία, από την οποία προκύπτουν σοβαρές κατηγορίες κατά του θείου του Moisè. Σύμφωνα με το ίδιο έγγραφο, ο Maimon, ο μεγαλύτερος αδελφός του Moisè και πατέρας των δύο ανιψιών, βοήθησε τον Moisè στην επιχείρησή του. Ωστόσο, μετά το θάνατο του Maimon, ο Moisè θα είχε αναγκάσει τους ανιψιούς του να εγκαταλείψουν την Κέρκυρα και να διαλύσουν την «αδελφική» (δηλαδή την κοινωνία μεταξύ αδελφών που σχηματίστηκε μετά το θάνατο του πατέρα τους) στην οποία ήταν ενωμένοι μαζί του. Επιπλέον, με ψεύτικες υποσχέσεις, θα είχε εκβιάσει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό από τα εγγόνια του, οδηγώντας τα στη φτώχεια. Εν ολίγοις, μια πολύ θετική εικόνα του Moisè Vivante δεν προκύπτει από αυτό το έγγραφο. Ωστόσο, η ανακάλυψη άλλων εγγράφων, που σχετίζονται με τη διαμάχη μεταξύ μιας από τις χήρες του Moisè και του Jacob (ο μόνος ανιψιός που έμεινε στη σκλαβιά μετά τον θάνατο του Jehuda), αποκαλύπτει ότι ο Moisè θα είχε αφήσει σημαντικά χρηματικά ποσά στους ανιψιούς του, οι οποίοι θα ήταν ξόδεψε για τα λύτρα του Ιεχούδα και για την προίκα της κόρης του, Σιμάχ, αρραβωνιασμένη με τον Ιακώβ. Δεν θα μάθουμε ποτέ αν αυτές οι κινήσεις προήλθαν από τύψεις ενός παλιού απατεώνα ή αν μια πολύ διαφορετική πραγματικότητα κρυβόταν πίσω από τις κατηγορίες του Jehuda. Σε κάθε περίπτωση, αυτή η ιστορία μπορεί να χρησιμεύσει ως προειδοποίηση για να μην καταλήξουμε σε βιαστικά συμπεράσματα με βάση ένα μόνο έγγραφο.

6. Βασική φυσιογνωμία της ιστορίας των Vivante, στην οποία μπορεί να αποδοθεί η μετατροπή ενός κλάδου της οικογένειας σε σημαντικό παράγοντα της κερκυραϊκής οικονομίας, και αργότερα και της ενετικής, ήταν αυτή του Jehuda-Leon. γιος του Μεναχέμ (περ. 1700 - περ. 1780). Γεννημένος σε μια οικογένεια μέτριων οικονομικών συνθηκών, που ανήκε στην έκτη γενιά του κερκυραϊκού Vivante, σύντομα έμεινε ορφανός, σε ηλικία δεκαεπτά ετών άρχισε να αναλαμβάνει διάφορα οικονομικά εγχειρήματα. Κερκυραϊκά έγγραφα μαρτυρούν ένα ταξίδι στη Βενετία το 1720, καθώς και τον γάμο του, την ίδια χρονιά, με κάποια Rachele Rietti. Από αυτή την ένωση γεννήθηκαν γιοι και κόρες, τρεις από τις τελευταίες πέθαναν σε νεαρή ηλικία. Η αρχική βάση της περιουσίας του συνδέθηκε με μια επιχείρηση που συνδύαζε την αγροτική πίστη, μέσω της σύμβασης γνωστής ως προστίχιο, και την εξαγωγή διαφόρων αγροτικών προϊόντων, όπως ελαιόλαδο, λιναρόσπορο, κοχινοειδή έντομα και βαλόνι (θόλοι από βελανίδια, από τα οποία η τανίνη εξάγεται). Το προστίχι, μια πολύ διαδεδομένη πιστωτική τεχνική στα Επτάνησα (όχι μόνο στους εβραϊκούς κύκλους), ήταν μέρος της χρόνιας έλλειψης κεφαλαίων από την οποία υπέφεραν οι αγρότες του νησιού. Επρόκειτο για προκαταβολή κεφαλαίων, με το δικαίωμα που είχε ο δανειστής -πέρα από την αποπληρωμή του κεφαλαίου- να αγοράσει την πρώτη σοδειά σε χαμηλή τιμή.

 

Κατά τον δέκατο όγδοο αιώνα, η παραγωγή ελαιολάδου και η εξαγωγή του στη Βενετία έγινε ο σημαντικότερος κλάδος της οικονομίας της Κέρκυρας και ταυτόχρονα άρχισε να γίνεται σημαντική πηγή εισοδήματος και για το βενετικό κράτος, λόγω των δασμών. που συγκεντρώθηκαν σε αυτήν την κυκλοφορία.

 

Στην πρώτη φάση της δραστηριότητάς της, οι εμπορικοί δεσμοί της εταιρείας του Jehuda-Leon Vivante με τη Βενετία εξαρτιόνταν από Εβραίους εμπόρους από το παλιό Γκέτο, οι οποίοι ενεργούσαν ως παράγοντες ή  συνεργάτες . Αλλά αφού ο Μεναχέμ, (από το ποτρέτο του αρχιραβίνος στην Κέρκυρα το 1735)

 ο μεγαλύτερος γιος του Τζεχούντα-Λεόν, εγκαταστάθηκε στη Βενετία το 1751-52, η οικογενειακή εταιρεία μπόρεσε να ασκήσει τις δραστηριότητές της ανεξάρτητα. Δύο άλλοι γιοι, ο Lazzaro και ο Maimon, παρέμειναν στην Κέρκυρα, βοηθώντας τον πατέρα τους να διαχειριστεί τις υποθέσεις στο νησί, ενώ ο τέταρτος γιος, ο Jacob Vita (ο οποίος αργότερα θα ήταν ο γενάρχης του κλάδου στον οποίο ανήκει ο συγγραφέας μας), μετακόμισε σε κάποια στιγμή βρέθηκε και αυτός στη Βενετία και κατέληξε να παντρευτεί την ανιψιά του, κόρη του αδελφού του Μεναχέμ. Αλλά και ο πατριάρχης Ιεχούντα-Λέων και οι δύο γιοι που παρέμειναν στην Κέρκυρα επισκέφθηκαν συχνά τη Βενετία.

 

Η οικογένεια του Menachem ζούσε στο Ghetto novissimo, αλλά παραδόξως, παρόλο που ήταν Βενετοί υπήκοοι πριν εγκατασταθούν στη Βενετία, και είχαν τα ίδια δικαιώματα να ασκούν εμπορική δραστηριότητα με τους «Λεβαντίνους» και τους «Πονεντίνους» Εβραίους, θεωρούνταν επίσημα «ξένοι Εβραίοι». , και ως εκ τούτου έπρεπε να πληρώνουν εκατό δουκάτα το χρόνο στα ταμεία του  έθνους της Βενετίας, φόρος που αυξανόταν με τα χρόνια.

 

Ο όγκος της κίνησης μεταξύ Κέρκυρας και Βενετίας που διαχειριζόταν το Vivante, ιδιαίτερα αυτός του ελαιολάδου, αυξανόταν συνεχώς κατά τον δέκατο όγδοο αιώνα, εκτός από μια σύντομη διακοπή  στην ενετική και την κερκυραϊκή οικονομία. Οι εμπορικές τους δραστηριότητες επεκτάθηκαν περαιτέρω χάρη στα προϊόντα που εξήγαγαν από τη Βενετία στην Κέρκυρα και σε άλλους προορισμούς, όπως γυαλιά, καθρέφτες, φυσητό γυαλί και τηλεσκόπια. Επιπλέον, στις οικονομικές τους επιχειρήσεις προστέθηκαν ναυτιλιακές και ναυτιλιακές δραστηριότητες. Κατά τα έτη 1775-76 κατείχαν τρία πλοία, ένα από τα οποία ονομαζόταν Il Leon, λαμβάνοντας πιθανώς το όνομα του αρχηγού της κερκυραϊκής οικογένειας, ενώ τα άλλα δύο, που ονομάζονταν Bella Rachele και Regina Ester, δήλωναν ανοιχτά ότι ανήκουν σε Εβραίους εφοπλιστές. .

 

Στο τελευταίο τέταρτο του 18ου αιώνα, οι Εβραίοι αποτελούσαν περισσότερο από το 12% των κατοίκων της πρωτεύουσας του νησιού της Κέρκυρας, που αριθμούσε περίπου 8.000 άτομα συνολικά. Οι σχέσεις μεταξύ Ορθοδόξων Ελλήνων και Εβραίων δεν ήταν οι καλύτερες και η οικονομική επιτυχία ορισμένων Εβραίων ενίσχυσε την παραδοσιακή εχθρότητα της χριστιανικής πλειοψηφίας προς την εβραϊκή μειονότητα. Ένα δυσάρεστο επεισόδιο, που έγινε γνωστό στην Κέρκυρα, έφερε αυτές τις δύσκολες σχέσεις σε κρίσιμο σημείο, τόσο που όλη η οικογένεια του Jehuda-Leon αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το νησί και να μετακομίσει μόνιμα στη Βενετία. Έτσι πήγαν τα πράγματα. Ο Maimon, ένας από τους γιους του Jehuda-Leon που παρέμεινε στην Κέρκυρα, πέθανε σχετικά νέος γύρω στο 1774, αφήνοντας μια νεαρή έγκυο χήρα, την Bella, και έξι παιδιά, στα οποία προστέθηκε αργότερα ο νεογέννητος. Η οικογένεια του Maimon ζούσε στο σπίτι του Jehuda-Leon, μαζί με αυτό του άλλου αδελφού του. Μετά το θάνατο του Maimon, οι παππούδες έπρεπε να φροντίσουν και τα επτά ορφανά. Τη Μεγάλη Εβδομάδα του 1776, ως συνήθως για αιώνες, απαγορεύτηκε στους Εβραίους της Κέρκυρας να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Η περίοδος του Πάσχα ήταν πάντα μια περίοδος έντασης στις δύσκολες σχέσεις μεταξύ Εβραίων και Χριστού

Οι βενετικές αρχές στο νησί δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν ή να μπλοκάρουν πράξεις που πραγματοποιήθηκαν από ισχυρές προσωπικότητες της τοπικής κοινωνίας. Ούτε καν ο Έλληνας Πρωτόπαπας , η ανώτατη θρησκευτική αρχή της Ορθόδοξης εκκλησίας στην Κέρκυρα, δεν κατάφερε να τροποποιήσει αυτό που είχε γίνει πλέον τετελεσμένο γεγονός. Μετά την έγκαιρη παρέμβαση των Ιεροεξεταστών του Κράτους, η πιο ισχυρή δικαστική εξουσία του βενετικού κράτους, η Rachele-Caterina, η οποία επέμενε ότι είχε ενταχθεί με τη θέληση της Bulgari, στάλθηκε στη Βενετία. Το δράμα  εξελίχθηκε γύρω από την αλλαξοπιστία της Ραχήλ Βιβάντε.Η Ραχήλ εγκατέλειψε το πατρικό της σπίτι τις 17 Απριλίου 1776. Κατά την ομολογία της δεν ήθελε να παντρευτεί τον ξάδελφο της Μεναχέμ Βιβάντε. Ο γέρος Jehuda-Leon, νιώθοντας πληγωμένος και ανασφαλής μετά από αυτή την υπόθεση, αποφάσισε να εγκαταλείψει το νησί και να μετακομίσει με όλη την οικογένεια στη Βενετία (μήπως και για να ακολουθήσει τη Rachele;).

 

Εν τω μεταξύ, ξεκίνησε μια δίκη στην Κέρκυρα, με επικεφαλής τον Ενετό Γενικό Έφορο. Με εντολή του Ιεροεξεταστή οι κατηγορούμενοι στάλθηκαν στη Βενετία, εκτός από τους εκκλησιαστικούς, που μόνο προειδοποιήθηκαν. Ωστόσο, η ποινική διαδικασία αντιμετώπισε νέα δυσκολία, λόγω της γνώμης ενός Δομινικανού θεολόγου ως απάντηση σε επίσημο αίτημα να εξεταστούν οι νομικές πτυχές του βαπτίσματος και του γάμου. Το συμπέρασμά του ήταν σαφές: η βάπτιση και ο γάμος που πραγματοποιήθηκαν με την ελεύθερη βούληση της Ραχήλ-Αικατερίνης ήταν έγκυρα. Εφόσον η Αικατερίνη συνέχισε επίσης να επιμένει στο δικαίωμά της να επανενωθεί με τον σύζυγό της, ο οποίος στο μεταξύ είχε εγκαταλείψει την Κέρκυρα, τελικά της επιτράπηκε να το κάνει. Αλλά αυτή η ιστορία δεν τελείωσε ως ένα όμορφο ρομαντικό μυθιστόρημα. Η σχέση με το Σπυρίδωνα Βούλγαρη επιδεινώθηκε γρήγορα και η Κατερίνα προσπάθησε ακόμη και να αυτοκτονήσει. Κατάφερε να ακυρώσει τον γάμο της και να παντρευτεί έναν νεαρό Βενετό γιατρό, με τον οποίο απέκτησε μερικά παιδιά. Πέθανε λίγο μετά τα σαράντα.

. Μετά τον θάνατο του Jehuda-Leon γύρω στο 1779 και τη μυστηριώδη εξαφάνιση, τον προηγούμενο χρόνο, του πρωτότοκου Μεναχέμ, του οποίου το σώμα βρέθηκε στη λιμνοθάλασσα, οι τέσσερις οικογένειες συνέχισαν να ζουν στο ίδιο μεγάλο σπίτι στο ολοκαίνουργιο γκέτο. . Η ναυτιλία ήταν ο κύριος τομέας των οικονομικών τους επιχειρήσεων, αλλά οι Vivante συμμετείχαν επίσης στους τομείς της θαλάσσιας ασφάλισης (σε συνεργασία με χριστιανούς επιχειρηματίες), του θαλάσσιου εμπορίου (συμπεριλαμβανομένης της προμήθειας σιτηρών) και του δανεισμού. Όλες αυτές οι δραστηριότητες διεξήχθησαν σε ένα αδελφικό πλαίσιο στο οποίο συμμετείχαν οι τέσσερις οικογένειες που κατάγονταν από τον Jehuda-Leon. Μερικές φορές παντρεύονταν ξαδέρφια, πιθανώς για να μην διασκορπίσουν την κοινή κληρονομιά. Κάποιοι από αυτούς εγκαταστάθηκαν στην Τεργέστη, που είχε γίνει πλέον το σημαντικότερο κέντρο της Αδριατικής στον ναυτιλιακό τομέα.

 

Η οικονομική επιτυχία αντικατοπτρίστηκε φυσικά και στη θέση των Vivante στις κοινοτικές οργανώσεις των Βενετσιάνικων Εβραίων. Ένα περίεργο γεγονός που απαιτεί μια εις βάθος μελέτη της ιστορικής εξέλιξης του όρου «Levant»: παρόλο που δεν ήταν υπήκοοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το Vivante ανήκε στη Λεβαντική Σχολή, που ιδρύθηκε το 1541, ακριβώς για τους Εβραίους υπηκόους της Οθωμανικής Σουλτάνος, που θεωρούνταν «οδοιπόροι», δηλαδή έμποροι των οποίων η παρουσία στη Βενετία θεωρούνταν, τουλάχιστον τυπικά, μόνο προσωρινή. Αλλά στα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα, ακόμη και οι βενετικές κτήσεις στη νότια Αδριατική Θάλασσα θεωρούνταν πλέον «Λεβάντες».

 

Το 1792 σημειώθηκε η διάλυση της αδελφικής οικογένειας μετά από πρωτοβουλία του Giuseppe Emanuele, αδελφού της διάσημης Rachele-Caterina, ο οποίος επέμενε στο δικαίωμά του να ενεργεί ως ανεξάρτητος επιχειρηματίας. Σύμφωνα με μια καταγγελία που υποβλήθηκε ενώπιον των Ιεροεξεταστών, φαίνεται ότι ο Τζουζέπε Εμανουέλε ήταν ένας μάλλον μη κομφορμιστής χαρακτήρας. Έζησε, μαζί με έναν Χριστιανό σερβιτόρο, έξω από το Γκέτο, και φύλαγε στη βιβλιοθήκη του βιβλία του Βολταίρου και του Ρουσό, που θεωρούνταν «επικίνδυνα» εκείνη την εποχή, καθώς και τα έργα του ελευθεριακού ποιητή Τζόρτζιο Μπάφο. Δύο χρόνια μετά τη διάλυση της αδελφότητας, ασπάστηκε τον καθολικισμό και στη συνέχεια τον βρίσκουμε να ονομάζεται (πιθανότατα αυτοαποκαλούμενος) κόμης Giuseppe Giacomo Albrizzi. Συνδέθηκε με Βενετούς πατρίκιους και συμμετείχε στην πολιτιστική και καλλιτεχνική ζωή της Βενετίας. Μεταξύ άλλων, είχε στην κατοχή του μερικά διάσημα έργα του Αντόνιο Κάνοβα, που φυλάσσονταν στο παλάτι του στο Μεγάλο Κανάλι, τα οποία θαύμαζαν ορισμένοι διάσημοι επισκέπτες, όπως ο αυτοκράτορας της Αυστρίας Φραγκίσκος Α΄ και ο Λουδοβίκος, γιος του Μαξιμιλιανού της Βαυαρίας. Το 1830, λόγω οικονομικών δυσκολιών, αναγκάστηκε να πουλήσει το πολυτιμότερο κομμάτι της συλλογής, το άγαλμα της Hebe, στον βασιλιά της Πρωσίας. Πέθανε έντεκα χρόνια αργότερα

Ας πάμε πίσω στο 1792: χάρη στους καταλόγους που ετοιμάστηκαν την εποχή της διάλυσης της αδελφότητας, και κυρίως χάρη στον Cesare Vivante και ορισμένους από τους συνεργάτες του που τους μελέτησαν, μπορούμε να έχουμε μια αρκετά πλήρη ιδέα για το τύχη, γεύσεις και πολιτιστικός κόσμος των ζωντανών. Οι απογραφές περιέχουν λίστες με σπίτια, δεκαεπτά πλοία, ρευστό κεφάλαιο, πολύτιμα αντικείμενα, γόνδολες, βιβλία, έπιπλα και είδη εξοπλισμού, αγαθά, μουσικά όργανα, πίνακες ζωγραφικής και αντικείμενα λατρείας. Συγκεκριμένα, οι απογραφές βιβλίων (πέντε απογραφές συμπεριλαμβανομένων των βιβλιοθηκών των τεσσάρων οικογενειών και αυτή του Giuseppe Emanuele) μας επιτρέπουν, ειδικά όταν είναι αναλυτικά, να έχουμε μια ιδέα για τη γνώση των γλωσσών, για τα θέματα που ενδιέφεραν τους ιδιοκτήτες τους. , των πολιτιστικών τους οριζόντων και των ευαισθησιών τους.

Η κατοχή πλοίων ήταν αναμφίβολα η πιο εμφανής έκφραση της οικονομικής επιτυχίας του Vivante. Ένα άλλο Παράρτημα του βιβλίου, που επιμελήθηκε ο Gilberto Penzo, είναι αφιερωμένο σε αυτό το θέμα. Έξι πλοία ήταν πλήρους ιδιοκτησίας, πέντε με την πλειοψηφία των «καρατίων» (δηλαδή μετοχών), δύο με τα μισά και τέσσερα με μειοψηφικές μετοχές. Ήταν διαφορετικών τύπων: μια φρεγάτα, τέσσερα «πλοία», δύο μπριγκαντίνες, ένα λούτζερ, ενώ τα άλλα ήταν τσέκι και πόλλας. Η συνολική αξία των καρατίων που κατείχε η αδελφότητα Vivante ήταν 86.800 δουκάτα. Με τη διάλυση της αδελφότητας, τα πλοία αυτά μοιράστηκαν στους πρώην εταίρους, με αμοιβαία αποζημίωση.

 

Στη θέση της αδελφικής, δημιουργήθηκαν τρεις ανεξάρτητες εταιρείες: η μία, του Lazzaro, του Jacob Vita και των ανιψιών Vivante (οι απόγονοι του Menachem και του Maimon), με κέντρο τη Βενετία. Ένας άλλος, τον οποίο διοικούσαν οι Λέων και Άρον (γιοι του Μεναχέμ), του οποίου το κέντρο δραστηριότητας ήταν η Τεργέστη. και του Λέον Βίτα, γιου του Μαϊμόνα, που ασχολούνταν κυρίως με το εμπόριο με την Κέρκυρα. Αυτό το νησί συνέχισε να αποτελεί τον κόμβο των θαλάσσιων δραστηριοτήτων του Vivante, αλλά τα πλοία τους έφτασαν επίσης στην Άκρα (για εξαγωγή παλαιστινιακού βαμβακιού), στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου (για ζάχαρη και καφέ), στα λιμάνια του Μαγκρέμπ, στο Λιβόρνο, στη Γένοβα, στη Μασσαλία, Βαρκελώνη, Λισαβόνα και Λονδίνο.

 

 

7. Μετά τον θάνατο του Jehuda-Leon γύρω στο 1779 και τη μυστηριώδη εξαφάνιση, τον προηγούμενο χρόνο, του πρωτότοκου Μεναχέμ, του οποίου το σώμα βρέθηκε στη λιμνοθάλασσα, οι τέσσερις οικογένειες συνέχισαν να ζουν στο ίδιο μεγάλο σπίτι στο ολοκαίνουργιο γκέτο. . Η ναυτιλία ήταν ο κύριος τομέας των οικονομικών τους επιχειρήσεων, αλλά οι Vivante συμμετείχαν επίσης στους τομείς της θαλάσσιας ασφάλισης (σε συνεργασία με χριστιανούς επιχειρηματίες), του θαλάσσιου εμπορίου (συμπεριλαμβανομένης της προμήθειας σιτηρών) και του δανεισμού. Όλες αυτές οι δραστηριότητες διεξήχθησαν σε ένα αδελφικό πλαίσιο στο οποίο συμμετείχαν οι τέσσερις οικογένειες που κατάγονταν από τον Jehuda-Leon. Μερικές φορές παντρεύονταν ξαδέρφια, πιθανώς για να μην διασκορπίσουν την κοινή κληρονομιά. Κάποιοι από αυτούς εγκαταστάθηκαν στην Τεργέστη, που είχε γίνει πλέον το σημαντικότερο κέντρο της Αδριατικής στον ναυτιλιακό τομέα.

 

Γεννήθηκε το 1862 στην Κέρκυρα και πέθανε στο Μανχάταν στις 13.11.1938.

Στις Η.Π.Α. μετανάστευσε το 1905 και εγκαταστάθηκε στο Σικάγο, όπου 1907

ίδρυσε την «Ελληνική Φιλαρμονική Εταιρεία». Κατά περιόδους, κυρίως για καλ-

λιτεχνικούς λόγους, επισκεπτόταν τη Νέα Υόρκη, όπου μετά το 1930 παρέμεινε

οριστικά. Στο μεσοδιάστημα συνέβη ένα κοσμοϊστορικό γεγονός η Οκτωβριανή επανάσταση στη Ρωσία 1917.

Γυναίκα του ήταν η Ασπασία και τα τέσσερα παιδιά του Η Κούλα, η Μαίρη, ο Ντένις και ο Τζον.

, (πέθανε) 13 Νοεμβρίου 1938. Η νεκρώσιμος ακολουθία έγινε   στον, Ιερό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος.

Έγινε γνωστός στο ελληνοαμερικανικό κοινό με τον «Μάρκο Μπότσαρη»

του Παύλου Καρρέρ.Ο Μπεκατώρος είχε διασκευάσει την ελληνική όπερα.. Στην Νέα Υόρκη πρωτοεμφανίστηκε τον Σεπτέμβριο του 1906. Στις 24.09.1906

δόθηκε η πρώτη καλλιτεχνική εσπερίδα από τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Νέας Υόρκης στο

Carnegie Lyceum Theatre  Πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου ήταν ο Νικόλαος Κονταξόπουλος και

αντιπρόεδρος ο Ε. Ανδρεάδης. Το πρόγραμμα περιελάμβανε πατριωτικά άσματα από χορω-

δία δεσποινίδων, μελών του Συλλόγου που διδάχθηκαν από τον μουσικοδιδάσκαλο Σπ. Μπε-

κατώρο,Την χορωδία συνήθιζε να παρουσιάζει, κυρίως αποσπασματικά, σε θέατρα της Νέας

Υόρκης και του Σικάγο το διάστημα 1906-1936, σε εορταστικές περιόδους

(Χριστούγεννα, επέτειος της Ελληνικής Επανάστασης κ.ά.).

Η κορυφαία στιγμή στην ελληνο-αμερικανική του καριέρα του ήρθε τον

Δεκέμβριο του 1919, όταν εμφανίστηκε στο Carnegie Hall και συστήθηκε ως

σύγχρονος Έλληνας συνθέτης με τα ορχηστρικά έργα “Peasant Romance” και

“Dance of Cymbals”, συνθέσεις με ευρωπαϊκές και αμερικανικές επιδράσεις.

Χωρίς όμως να ανταποκριθεί η αμερικανική κριτική.

Πριν από τη μεγάλη ύφεση συνέθεσε τον Ύμνο της Α.Χ.Ε.Π.Α., της ελλη-

νικο-αμερικανικής εκπαιδευτικής και προοδευτικής οργάνωσης. Μετά το κραχ,

στις αρχές της δεκαετίας του 1930, έγινε ο μαέστρος της μαντολινάτας της Ερ-

γατικής Λέσχης «Σπάρτακος» (σοσιαλιστική ορχήστρα), όπου έδινε συναυλίες

σε συσσωματώσεις των ομογενών. Η απεργία της Πρωτομαγιάς του 1886 στη Αμερική αλλά

και ο κουμμουνισμός που επικράτησε στη Ρωσία του οποίου  διαδόθηκαν οι ιδέες του σε όλο τον κόσμο τον επηρέασαν και έγραψε τις ακόλουθες

συνθέσεις

Με τίτλο «Εργατικά τραγούδια», εξεδόθη ανθολογία στην σειρά «Εργατική Βιβλιοθήκη»,

 από τις εκδόσεις Greek Workers’ Press, Inc., στο… Σικάγο των ΗΠΑ, το 1926…

Περιείχε διασκευές του Σπυρίδωνος Μπεκατώρου[1] (βιολονίστα, καθηγητή μουσικής, διευθυντή ορχήστρας και συνθέτη, από την  Κέρκυρα

) για φωνή ή ανδρική χορωδία μαντολίνο, βιολί ή κλαρινέτο 7 γνωστών εργατικών / κομμουνιστικών ύμνων:

- Ο Ύμνος της Διεθνούς, ή Διεθνής Ύμνος,(Διασκευή)

- Η Κόκκινη Σημαία,

- Το Τραγούδι στη Δουλειά,

- Πένθιμος Ύμνος,

- Η Κόκκινη Παντιέρα, και

- Πρωτομαγιά.

Το 1934, μόλις 4 χρόνια πριν από τον θάνατό του, δημιούργησε και διεύθυνε

την μαντολινάτα των Καστοριανών «Ορεστίς», η δράση της οποίας ήταν κυρίως

εθελοντική και συνήθισε να εμφανίζεται συχνά σε εκδηλώσεις των ελλήνων

York, N.Y.], 10.09.1906, “Η αποψινή υπέρ της Μακεδονίας εσπερίς”. Ατλαντίς, [New York,

N.Y.], 24.09.1906. Οι καθαρές εισπράξεις διατέθηκαν υπέρ των απροστάτευτων οικογενειών

των θυμάτων του Μακεδονικού Αγώνα.

Η μουσική παιδία και  εργογραφία του Σπύρου Μπεκατώρου συνολικά συνοψίζεται:

Εργατικα τραγουδια, εκδοση, Σικαγο, 1926, εργατικο τραγουδι, μουσικη ανθολογια, εργατικη Βιβλιοθηκη, εκδοσεις Greek Workers’ Press, Inc., ΗΠΑ, 1926, διασκευη, Σπυριδων Μπεκατωρος, 1860, 1938, βιολονιστας, καθηγητης μουσικης, διευθυντης ορχηστρας, συνθετης, Κερκυρα, φωνη, ανδρικη χορωδια, μαντολινο, βιολι, κλαρινετο, εργατικος υμνος, κομμουνιστικος υμνος, κομμουνισμος, υμνος της Διεθνους, Διεθνης Υμνος, Κοκκινη Σημαια, Τραγουδι στη Δουλεια, Πενθιμος υμνος, Κοκκινη Παντιερα, Πρωτομαγια, 1920, βιβλιο ΜΑΡΞ ΚΑΡΛ, ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΓΚΟΘΑ, επιστολη, Συνδεσμος Κομμουνιστων, Γερμανια, ΛΟΖΟΦΣΚΥ, ΛΕΝΙΝ, ΤΑΞΗ, μουσουργος, Στοιχειωδης Θεωρια Ευρωπαικης Μουσικης, Αστικο Σχολειο, Γυμνασιο, Αυτοδιδασκαλια, Ιστορια Μουσικης, μουσικοι, τυπογραφειο Διονυσιου Ευστρατιου, 1904, Ευρωπαικη Μουσικη

Στο Αρχείο του Ωδείου Αθηνών ως πηγή κοινωνιολογικής έρευνας της Στέλλας Κουρμπανά

Αναφέρεται

• Ο καθηγητής Παναγιώτης Ακτίπης έκανε πάρα πολλές υπερωρίες για τις οποίες δεν αμειβόταν, ενώ ο Φρειδερίκος Βολονίνης αγόρασε με δικά του έξοδα βιολί στον ταλαντούχο μαθητή του Σπυρίδωνα Μπεκατώρο και ζήτησε οικονομική βοήθεια από τον Σύλλογο έτσι ώστε ο μικρός μαθητής να καταφέρει να εξακολουθήσει τα μαθήματα στο ωδείο και να μη χρειαστεί να εργαστεί. Διαβάζω από την Αναφορά του Επιμελητή (Ιουλίου Έννιγγ), της 16ης Μαρτίου 1873: Ἕνεκα ἐνδείας τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ῥάπτου ὁ δωδεκαετὴς μαθητὴς τοῦ ὠδείου Σπυρίδων Μπεκατῶρος ζητᾶ νὰ ἐμβῇ ὡς ὑπηρέτης εἰς ἐμπορικόν τι κατάστημα. Ὁ παῖς οὗτος ἔχει τόσην τάσιν καὶ εὐφυΐαν εἰς τὴν μουσικὴν ὥστε κατὰ τὸ λέγειν τοῦ διδασκάλου αὐτοῦ κ. Bolognini δίδει ἐλπίδα νὰ γίνῃ ἐντὸς βραχυτάτου διαστήματος χρόνου ὁ καλλίτερος τεχνίτης τοῦ τετραχόρδου ἐν Ἑλλάδι. Ὁ κ. Bolognini τὸν ἐφοδίαζεν ἤδη ἐξ ἰδίων του μὲ τ' ἀπαιτουμένου ὀργάνου (τόξον καὶ τετράχορδον) καὶ εἶναι πεπεισμένος ὅτι διὰ μηνιαίας περιθάλψεως 20 δρ. ἤθελεν διατηρεῖσθαι διὰ τὴν μουσικὴν μελέτην πρὸς δόξαν τοῦ ὠδείου καὶ συμφέρον τῆς μουσικῆς τέχνης.5 Ο Σπυρίδων Μπεκατώρος έγινε όντως ένας από τους καλύτερους βιολονίστες στην Ελλάδα, και σύντομα διορίστηκε ως διδάσκαλος βιολιού στο Ωδείο.

 

Συνθέσεις του Σπ.Μπεκατώρου

Ο Μπεκατώρος, έπειτα από πολύμηνη ασθένεια πέθανε το Νοέμβριο του 1938 στο Μανχάταν,

 στο σπίτι όπου διέμενε με τη σύζυγό του και τα τρία του παιδιά.

 Αναγνωρισμένος για την τέχνη του και ιδιαίτερα αγαπητός στην ελληνική κοινότητα.__

Η Κέρκυρα σχεδόν δεν τον γνωρίζει!!!!

 

 

Η Μπελ Εποκ είναι ένα απαύγασμα μιας εσωτερικής καταπίεσης που επεκράτησε στους προηγούμενες εποχές. Άρχισε στα μέσα του 19^ου αιώνα και επεκράτησε μέχρι και τα μέσα του 20^ου   Χαρακτηριστικό της εποχής ο νεοπλουστισμός. Η επινόηση των επαγγελματικών δείπνων επεκτάθηκε στις ανώτερες τάξεις, και η σαμπάνια τελειοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της Μπελ Επόκ. Τα φανταχτερά φτερά και οι γούνες ήταν το πιο εμφανές χαρακτηριστικό της μόδας τότε. Τα ρούχα υψηλής ραπτικής εμπνέονταν πια στο Παρίσι, το κέντρο της Μπελ Επόκ, όπου συγκεντρώνονταν η μόδα, η οποία άρχισε να κινείται σε ετήσιο ρυθμό Τα βαγόνια των σιδηροδρόμων χωρίζονταν αυστηρά σε πρώτης και δεύτερης θέσης, αλλά οι πλούσιοι άρχισαν να μισθώνουν ιδιωτικά βαγόνια με αποκλειστικό χαρακτηριστικό τους την υπερπολυτελή άνεση. Ο μποέμικος τρόπος ζωής απέκτησε διαφορετική αίγλη, που επιδιώχθηκε κυρίως στα καμπαρέ Το θέατρο καμπαρέ έγινε πολύ δημοφιλές. Μουσικά, η Μπελ Επόκ χαρακτηρίστηκε από τη μουσική καμπαρέ. Αυτό το είδος δεν θεωρήθηκε "σοβαρή" μουσική, αλλά, μάλλον μικρά κομμάτια που θεωρούνταν προσιτά προς το γενικό κοινό. Εκτός από τα έργα για σόλο πιάνο, βιολί και πιάνο, η Μπελ Επόκ ήταν διάσημη για το μεγάλο ρεπερτόριο σε τραγούδια (μελωδίες, ρομάντζα, κ.λπ.) . Ακόμη και ως ερμηνευτές, οι τραγουδιστές φοβόντουσαν να την τραγουδήσουν με "σοβαρές" αιτιολογικές σκέψεις. Στην περίοδο αυτή, το βάλς άκμασε.Μέσα σ’ αυτή την εποχή ήκμασε ο Κερκυραίος μουσικός Τώνης Φαρούγγιας.

Τώνης Φαρούγγια

Πολλοί από τους Κερκυραίους μαθητές των φιλαρμονικών του νησιού διέπρεψαν εκτός Κερκύρας ιδιαίτερα στις αρχές του 20^ου αιώνα. Ένας από αυτούς ήταν και ο Τώνη Φαρούγγια. Ιδιαίτερα στοιχεία για τη ζωή του και τις συνθέσεις του μας έστειλε ο εγγονός του Αντώνιος Ρόμπος.

 

Σύντομο βιογραφικό του Τονυ Φαρουγγια

 

    Γεννήθηκε στη Κέρκυρα το 1891
    Ο πατέρας του ήταν ο Angello Faruggia (Βιβλιοπώλης-Βιβλιοδέτης) και η μητέρα του η Ροζίνα Μισόρη 
   Ο Τόνυ Φαρούγγιας μεγάλωσε στη Κέρκυρα σπούδασε μουσική και πήρε δίπλωμα καθηγητή φλάουτου σε πολύ νεαρή ηλικία. Είναι καταχωρημένος στην ιστοσελίδα της Φιλαρμονικής Εταιρίας Κερκύρας ως διατελέσας καθηγητής στις αρχές του 20 αιώνα, μαζί με τον αδελφό του τον Μάριο (Μαριανό Φελίτζε), ο οποίος ήταν κι αυτός μουσικός καθηγητής βιολιού καταχωρημένος στην ιστοσελίδα της Φιλαρμονικής Εταιρίας Κερκύρας ως διατελέσας καθηγητής στο τέλος του 19^ου αιώνα

    Ο Τόνυ μετακόμισε στην Αθήνα σε ηλικία 27 ετών και το 1920 παντρεύεται την Ειρήνη Αρμένη, πατρός Αναστάσιου Αρμένη εμπόρου πιάνων (γεννηθέντα στη Κέρκυρα ) και μητρός (δεν θυμάμαι το μικρό της όνομα) της οικογενείας Αμαράντου  από τη Κέρκυρα. Με την Ειρήνη απέκτησαν δυο θυγατέρες την Γιολάντα και τη Μιράντα
     Ο  Φαρούγγιας με την οικογένειά του  εγκαταστάθηκε στο κέντρο της Αθήνας, αρχικά στην οδό Σωκράτους και αργότερα στους πρόποδες του Λόφου Στρέφη όπου έζησε μέχρι τις τελευταίες του στιγμές.

    Το κύριο επάγγελμα του  ήταν να παίζει σαν μουσικός σε ζωντανές ορχήστρες μουσικών θεάτρων.

    Ο ίδιος ίδρυσε τη δεκαετία του 1930 ένα μουσικό σχήμα  με την επωνυμία «Faruggia Jazz Band» και έκανε διαρκείς εμφανίσεις σε δημοφιλή καμπαρέ

    Ο Τόνυ Φαρουγγιας έγινε γνωστός πιο πολύ από τις μουσικές του συνθέσεις που είχαν κυκλοφορήσει από το 1929 μέχρι το 1940 περίπου. Τα τραγούδια του ερμήνευσαν γνωστοί τραγουδιστές όπως η Κάκια Μένδρη, η Σοφία Βέμπο, η Δανάη, Πέτρος Επιτροπάκης. Τους στίχους των τραγουδιών του είχαν γράψει επίσης γνωστοί στιχουργοί όπως ο Αιμίλιος Σαββίδης, Πώλ Μενεστρέλ, Κώστας Κοφινιώτης, Ορφέας Καραβίας, Γιάννης Θεοδωρίδης

     Ο Τόνυ Φαρουγγιας πέθανε το 1956 στο σπίτι του στη οδό Ζωοδόχου Πηγής στην Αθήνα σε ηλικία 66 ετών αλλά άφησε πίσω του τις όμορφες μελωδίες του

Συνθέσεις 

Μπάρμπα Θοδωρής,

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Φαρούγγιας Τώνης, Μενεστρέλ Πωλ, Γιαννούσης Περ

Εκδότης: Σταρρ

Σημειώσεις: Τραγουδάκι παλιό και μοντέρνο "Όλα τα Νέα Θεατρικά Τραγούδια" 1934

Tango

Πρώτες Λέξεις:

Για τις πίκρες τ' άτιμου ντουνιά λεφτό μη δίνεις

Πες μου γιατί

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Εκδότης: Σταρρ

 

A Irene

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τ

Στιχουργός: Καραβίας Ο.

Εκδότης: Γαϊτάνος, Κωνσταντινίδης, Στάρρ

 

Λυσσάρικο φιλί

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Λώρος Σ

Εκδότης: Σταρρ

 

Δεν θέλω πια γιο γιο

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Μπακόπουλος Τάσος

Εκδότης: Κωνσταντινίδης Γρηγόρης

 

Μέσ' το κρασί

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Μπακόπουλος Τάσος

Εκδότης: Κωνσταντινίδης Γρηγόρης

 

Πως θέλω ακόμα

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Καραββίας Ορφέας

Εκδότης: Φέξης Γ

Tango

 

Για ύστερη φορά

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Β., Γ

Εκδότης: Γαϊτάνος Μιχάλης, Κωνσταντινίδης Γρηγόρης, Σταρρ

 

Baiser tzigane

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Εκδότης: Γαϊτάνος Μιχάλης, Κωνσταντινίδης Γρηγόρης, Σταρρ

 

Μικρούλα μου

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Σαββίδης Αιμίλιος

Σημειώσεις: Γράφτηκε για τις γιορτές της Πλάκας Το Τραγούδι Ιαν 1935

Καντάδα

 

Στο στόμα θέλω

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Μενεστρέλ Πωλ, (Γιάννης, Χυδίρογλου)

Εκδότης: Κωνσταντινίδης Γρηγόρης, Σταρρ

Foxtrot

 

Ας όψονται τα μάτια της

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Σαββίδης Αιμίλιος

1936

 

Θα φύγω γιά πάντα

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Κοφινιώτης Κώστας

1940

 

Είναι καιρός να ξεχάσεις

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Κοφινιώτης Κώστας

1940

 

Θα είναι πολύ αργά

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Σαββίδης Αιμίλιος

1934

 

Μοντέρνα κορίτσια

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Μενεστρέλ Πωλ, (Γιάννης, Χυδίρογλου)

Σημειώσεις: "Όλα τα Νέα Θεατρικά Τραγούδια 1934"

1934

Foxtrot

 

Άντρες, άντρες

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Μενεστρέλ Πωλ, (Γιάννης, Χυδίρογλου)

Σημειώσεις: Στον αγαπητό φίλο Χρ. Χαιρόπουλο που προσπάθησε να εξευτελίσει τη Γυναίκα με το "Γυναίκες... Γυναίκες"

1931

Tango

 

Μ' ένα φιλί αγάπη μου

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Σαββίδης Αιμίλιος

Σημειώσεις: Από το φιλμ "Μάγια η Τσιγγάνα" "Ελληνικό Τραγούδι"

1943

 

Ρεβάνς της γυναίκας, η

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Μενεστρέλ Πωλ, (Γιάννης, Χυδίρογλου)

Εκδότης: Γαϊτάνος Μιχάλης

Έργο: Άντρες, Άντρες

Σημειώσεις: Από το έργο "Άντρες, 'Άντρες"

1931

 

Καρδιές π' αγάπησαν

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης
Τραγουδιστής: Φρέτσας, Ριχάρδος

Στιχουργός: Σαββίδης Αιμίλιος

Εκδότης: Γαϊτάνος Μιχάλης

1935

Tango

 

Σβήσαν τα όνειρά μου

Τραγουδιστής: Βλαχοπούλου Ελένη

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Οικονομίδης Η, Καραββίας Ορφέας

Εκδότης: Μακρής Ζαχαρίας

Tango

Έργο: Κόμισσα Σάρα

Σημειώσεις: Από την οπερέτα "Κόμισσα Σάρα"

Σύμφωνα με την παρτιτούρα, το τραγούδι προέρχεται από το έργο "Η κόμισσα Σάρα" και είναι σύνθεση του Τώνη Φαρούγγια σε στίχους του Ορφέα Καραβία.
Πρόκειται για ένα από τα δύο τραγούδια (βλέπε παρακάτω περ. Τα παρασκήνια) που συνέθεσε ο Τώνης Φαρούγγιας για την προβολή στην Ελλάδα της ιταλικής βουβής κινηματογραφικής ταινίας μικρού μήκους "La contessa Sara", σε σκηνοθεσία Roberto Roberti με πρωταγωνίστρια τη Francesca Bertini

ΣΒΥΣΑΝ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ Ανδρεας Λαζαρου Τ Φαρουγγια Ορ Καραβια - YouTube

Φύγε

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Σαββίδης Αιμίλιος

Εκδότης: Γαϊτάνος Μιχάλης

Σημειώσεις: "Τραγούδι" Αυγ 1937 "Τραγούδι" Σεπ 1937

1937

 

Αυτός ο χωρισμός

Τραγουδιστής: Μένδρη Κάκια, Δελένδας Αντώνης

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Σαββίδης Αιμίλιος

Εκδότης: Γαϊτάνος Μιχάλης

Σημειώσεις: Η Κάκια Μένδρη ήταν δασκάλα πριν γίνει τραγουδίστρια. Αναφέρεται στο "Το Τραγούδι" Ιαν 1935,

1935

Tango romance

Αυτός ο Χωρισμός - YouTube

 

Τι είναι το one - step;

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Καραββίας Ορφέας

Εκδότης: Σταρρ

Σημειώσεις: Ξέρετε τι είναι το one - step;;

one step

 

Ας όψονται τα μάτια της

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Σαββίδης Αιμίλιος

Σημειώσεις: Ο Αιμίλιος Σαββίδης ήταν οδοντογιατρός, πριν γίνει στιχουργός

1936

 

Καμμιά δεν αγαπάει

Τραγουδιστής: Σεϊτανίδης Bάσος, Κοντόπουλος Κώστας

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Μπακόπουλος Τάσος

Εκδότης: Σταρρ

Σημειώσεις: Η μεγάλη επιτυχία του Βάσου Σεϊτανίδη "Όλα τα Νέα Θεατρικά Τραγούδια" 1934 "

(2) Καμια δεν αγαπαει Κ.Κοντοπουλος - YouTube

 

29 Δεκεμβρίου

Τραγουδιστής: Γονίδης Νίκος

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Καραββίας Ορφέας

Εκδότης: Γαϊτάνος Μιχάλης, Κωνσταντινίδης Γρηγόρης, Σταρρ

Έργο: Η Αθήνα που γλεντά

Σημειώσεις: Από την επιθεώρηση "Η Αθήνα που Γλεντά" με τον θίασο Γονίδη στο θέατρο Κεντρικόν (οδός Κολοκοτρώνη)

1923

Tango

 

Κάποιες καμπάνες

Τραγουδιστής: Επιτροπάκης Πέτρος

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Σαββίδης Αιμίλιος

Εκδότης: Σταρρ

Σημειώσεις: Δίσκος Columbia

1934

Tango

(2) Κάποιες καμπάνες - Πέτρος Επιτροπάκης - YouTube

 

Ήταν γυναίκα

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Στιχουργός: Πλαστήρας Ανάργυρος, Μπακόπουλος Τ

Έργο: Ταγκό των αστέρων

Σημειώσεις: Από "Το Ταγκό των Αστέρων" "Τα Νεότερα Θεατρικά Τραγούδια" "

1932

Tango

 

 

 

 Λόγια πονεμένα

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Τραγουδιστής: Δανάη

Στιχουργός: Σαββίδης Αιμίλιος

Εκδότης: Γαϊτάνος Μιχάλης

1936

ΛΟΓΙΑ ΠΟΝΕΜΕΝΑ - Τώνη Φαρούγγια - Αιμίλιου Σαββίδη 1936 - YouTube

Tango

 

Θα μετανιώσεις αν ζητάς να προδώσεις

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Τραγουδιστής: Κουρτίδου Σόνια

Στιχουργός: Γαϊτάνος Μιχάλης

Εκδότης: Γαϊτάνος Μιχάλης

1936

Tango

 

 

Ρούμπα

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Τραγουδιστής: Μένδρη Κάκια

Στιχουργός: Σαββίδης Αιμίλιος

Σημειώσεις:  μια μεγάλη επιτυχία της Κάκιας Μένδρη

Η Κάκια Μένδρη ήταν δασκάλα πριν γίνει τραγουδίστρια

1935

 

Ρούμπα - Κάκια Μένδρη - YouTube

 

Κάποια νύχτα δυο καρδιές

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Τραγουδιστής: Φλερύ Μιρέιγ

Στιχουργός: Σαββίδης Αιμίλιος

Εκδότης: Σταρρ

1934

Valse

 

 

 Έλα να φιληθούμε

Συνθέτης: Φαρούγγιας Τώνης

Τραγουδιστής: Μένδρη Κάκια

Στιχουργός: Σαββίδης Αιμίλιος

Εκδότης: Γαϊτάνος Μιχάλης

Σημειώσεις: Δίσκος Columbia.

1935

Tango

(2) ΕΛΑ ΝΑ ΦΙΛΗΘΟΥΜΕ (Κάκια Μένδρη) Άλκης Παγώνης - YouTube

 

Κι εσυ’ σαι μια γυναικα σαν τις αλλες
Κακια Μενδρη- Πωλ Μενεστρελ

Κι εσύ 'σαι μια γυναίκα σαν τις άλλες - Κάκια Μένδρη - YouTube

 

Κοντά σου

Σοφια Βεμπο- Κωστας Κοφινιωτης

https://www.youtube.com/watch?v=dNAcgQWGSCc